فایبرسمنت فایبرسمنت برد تولید کننده فایبرسمنت فایبرسمنت ایرانی لیست قیمت فایبرسمنت قیمت فایبرسمنت سمنت بورد سمنت برد فروش فایبرسمنت فروش فایبرسمنت نمای فایبر سمنت سمنت برد طرح چوب

دام دارو: وبسایت جامع واکسن و داروهای دامپزشکی




تبلیغات
تازه های دارویی

ال ترئونین EL THERONIN


طبقه بندی درمانی : عوامل تغذیه ای، ویتامین ها و الکترولیت ها  -  

نوع حیوان : پرندگان( Birds)   -  


ذکرنشده

هزینه پروتئین و انرژی برای خوراک صنعت طیور به طور چشمگیری طی چند سال اخیر در نوسان بوده است. در نتیجه، شیوه های فرمولاسیون خوراک مستقیماً به سوی تجزیه و تحلیل اقتصادی تغییر رویه داد، تا عملکرد مطلوب پرنده. علاوه بر این، استفاده از اجزای خوراکی و فرمولاسیون اسید آمینه بر اساس قابلیت هضم در ایالات متحده رایج شده است.

تولید صنعتی لیزین و متیونین منجر به آن شده است که متخصص های تغذیه از سطح پروتیئن تغذیه ای بکاهند در حالیکه سودمندی و عملکرد پرنده حفظ شده است. زیست فراهمی تجاری سایر اسیدهای آمینه به متخصصان تغذیه اجاز می دهد تا از پروتئین خام جیره بیشر بکاهند در حالیکه به طور مؤثری احتیاجهای اسیدهای آمنیه را برای نگهداری و رشد بافت ها رفع می کنند. در این بررسی ال- ترئونین برای طیور مورد کنکاش قرار می گیرد. و اثرات تجاری ال-ترئونین مورد بررسی قرار می گیرد.

بدون آنکه به عملکرد پرنده آسیبی وارد شود تا اندازه ای می توان از میزان پروتئین خام جیره کاست. محتویات متیونین سنتتیک و ال- لیزین کریستالی منجر به آن می شود که جیره های تجاری برای پروتئین خام کمتر از توصیه های NRC فرموله شوند. زیست فراهمی ال-ترئونین به عنوان افزودنی خوراک به متخصص های تغذیه طیور و بوقلمون اجازه می دهد تا از پروتئین خام تغذیه ای بیشتر کاسته شود. که منجر به: 1) بهبود بازدهی کاربرد نیتروژن؛ 2) کاهش دفع نیتروژن؛ 3) بهبود قابلیت تحمل درجه حرارت بالای محیط و 4) کاهش سطح آمونیاک در بستر می شود. اگر چه، هنگامی که از پروتئین خام تغذیه ای کاسته می شود، ترکیب جیره باید با احتیاجات نگهداری اسیدهای آمینه و رشد بافت به منظور عملکرد مطلوب منطبق شود.

W.C. Rose ترئونین را در 1935 کشف کرد. به مدت کوتاهی پس از کشف آن ترئونین برای طیور به عنوان یک اسید آمینه ضروری فرض شد [ 2و3 ]. Grau [ 4 ] دی ال ترئونین و ال ترئونین را در اسیدهای آمینه جیره ارزیابی کرد. فعالیت زیستی در اولی حداقل بود و احتیاجات دومی 45% بود. از آن هنگام بررسی ها در خصوص ترئونین در طیور در فواصل دهة 1980 و 1990 در زمینه احتیاجات ترئونین افزایش یافت. ترئونین سومین اسید آمینه محدود کننده در جیره ها با پروتئین پایین برای طیور است. به وسیله تکنیک های تخمیر، میکروارگانیسمهای تولید کننده ترئونین سبب بهبود دسترسی ال- ترئونین شد. این مرور به ارزیابی دانش کنونی ما در خصوص ال- ترئونین و کاربرد تجاری آن در آینده در صنعت طیور می پردازد.

متابولیسم ترئونین:

متابولیسم اسید آمینه در 1) سنتز و تجزیه پروتئین، 2) دخالت در تغییر نیتروژن اسید آمینه به اسید اوریک، 3) تبدیل اسکلت کربنی اسید آمینه به گلوکز، چربی، انرژی یا دی اکسید کربن و آب و 4) تشکیل مشتقات غیر پروتئینی نقش دارد. ترئونین در سنتز پروتئین شرکت دارد و کاتابولیسم آن در تولید بسیاری از از محصولات در متابولیسم نقش دارد (برای مثال گلیسین، استیل کوآ و پیروات). طیور قادر به سنتز ترئونین denovo نیستند به همین دلیل ترئونین تبدیل به یک اسید آمینه ضروری می شود. ترئونین (2-آمینو-3- هیدروکسی اسید بوتیریک، C49NO3) وزن ملکولی معادل با 12/119 دارد و حاوی 76/11% نیتروژن است.

به دلیل آنکه ترئونین، بر خلاف اکثر اسیدهای آمینه، ترانس آمیناسیون نمی شود، حیوانات نمی توانند از ایزومر D و α- کتو اسید استفاده کنند. DL- ترئونین هر دو کربن α وβ را دارد، که نا متقارن هستند و می تواند چهار ایزومر داشته باشند: L (S2 و S3)، D (R2 و S3) L-allo (S2 و R3)، L (S2 و S3) D-allo (S3 و R2). Baker [ 5 و6 ] اشاره کرد که دی ال - ترئونین بیش از 25% فعالیت بیولوژیکی ندارد که معادل با یک – چهارم ملکول ال- ترئونین است. بنابراین، طیور فقط می توانند از ال ترئونین استفاده کنند. نتایج کاتابولیسم ال ترئونین به طور گسترده ای در محصولات گلوکوژنیک است زیرا هر دو محصول پیروات و پروپیونات تولید می کنند (شکل-1). ترئونین دهیدراتاز (4.2.1.1.6 .E.C) و ترئونین دهیدروژناز (1.1.1.1.3 .E.C) و ترئونین آلدولاز (4.1.2.5 E.C) در جوجه ها در کاتابولیسم ترئونین شرکت می کنند. اگر چه، ترئونین دهیدروژناز مسئول اکثر اکسیداسیون ترئونین در پستانداران است [ 7 و8 ]. ترئونین دهیدرتاز (همچنین به عنوان سرین دهیدرتاز شناخته می شود) از پیریدوکسال - 5- فسفات برای تجزیه ترئونین به α- کتوبوتیرات و آمونیاک استفاده می کند. و این واکنش در هنگام گرسنگی اهمیت پیدا می کند. ترئونین توسط ترئونین آلدولاز (همچنین به عنوان سرین هیدروکسی متیل ترانسفراز شناخته می شود) به وسیله پیریدوکسال- 5- فسفات کاتالیز شده و به گلیسین و استالدهید تجزیه می شود. نیکوتینامید آدنین دی نوکلئوتید کاتالیزکننده واکنش درگیری در تبدیل ال ترئونین به 2-آمینو-3-هیدروکسی بوتیرات توسط ترئونین دهیدروژناز است.

اسکلت های کربن از کاتابولیسم ال ترئونین تولید می شود. پیراوات برای تولید انرژی یا گلوکز و گلیسین برای نیازهای متابولیسمی است (برای مثال، سنتز پروتئین، کراتین، سرین، اسیداوریک، نمک های صفراوی و گلوتاتیون). جوجه ها به گلیسین یا سرین احتیاج دارند [ 9 و10 ]. Baker و همکاران [ 11] اثر اسپری ترئونین بر گلیسین توسط تغذیه جوجه ها با جیره های کاملاً عاری از گلیسین خالص را بررسی کرد. این نویسنده ها روشن کردند که سطح مکمل مازاد ترئونین تغذیه ای (3/1%) رشد را در جوجه های تغذیه شده با جیره های عاری از گلیسن و سرین افزایش داد. هنگامی که گلیسن به جیره های حاوی ترئونین بالا افزوده شد، از سرعت رشد جوجه ها کاسته شد اما نسبت افزایش وزن به خوراک بهبود یافت. بنابراین، احتیاج به گلیسین برای جوجه ها تا اندازه ای توسط افزودن ترئونین جبران شد. در حالیکه در جوجه ها مسیر عکس (گلیسین به ترئونین) رخ نمی دهد. به طور معکوس D,Mello [ 12 ] پی برد که ترئونین در جوجه ها سبب ذخیره گلیسین نمی شود. توانایی ترئونین برای جبران گلیسین در جوجه ها در حد یک گمان باقی ماند.

Davis و Austic [13] انتشار و فعالیت های آنزیم های تجزیه کننده ترئونین را در جوجه های لگهورن شانه سفید منفرد بررسی کرد. بالاترین فعالیت ترئونین دهیدروژناز در پانکراس بود، در حالیکه فعالیت های ترئونین دهیدروژناز و آلدولاز در کبد و ماهیچه بالا بود. این نویسندگان پی بردند که ترئونین آلدولاز و ترئونین دهیدروژناز بالاترین فعالیت را در بین آنزیم های تجزیه کننده ترئونین در جوجه ها داشتند [ 8 ]. کمبود یک یا چند اسید آمینه تغذیه ای در بین اسید آمینه های ویژه به عنوان عدم تعادل اسیدهای آمینه شناخته می شوند، Salmon [ 14 ] در گذشته آنرا بررسی کرد. این بررسی اصول تغذیه ای عدم تعادل اسید آمینه را بررسی می کند و بحث می کند آنچه را که مسمومیت اسید آمینه ای در بسیاری از تحقیقات نام گرفته در حقیقت عدم تعادل اسیدهای آمینه است. در این خصوص این مرور عدم تعادل کمبود ترئونین را شرح می دهد که توسط مقدار ملایم متیونین مازاد در اسیدهای آمینه جیره موش صورت گرفته است. هنگامی که متیونین تغذیه ای افزایش یابد از رشد موش کاسته می شود. ترئونین تغذیه ای مازاد افت رشد را تسکین داد. علاوه بر این، متیونین مازاد به واسطه ترئونین دهیدراتاز سبب اکسیداسیون ترئونین شد [ 15 و16 ].

به دلیل آنکه عدم تعادل اسید آمینه در موش به طور گسترده ای مورد مطالعه قرار گرفته است، به عنوان پایه ای برای مقایسة عدم تعادل اسید های آمینه که ممکن است در طیور رخ دهد به حساب می آید. Yoshida و همکاران [ 17 ] اصول متابولیسمی را برای عدم تعادل اسیدهای آمینه توسط tracing 14 C-labled، اسید آمینه محدود کننده در موش هایی که به مقدار برابری جیره متعادل یا نامتعادل را مصرف می کنند، مورد مطالعه قرار داد. این نویسنده ها نتیجه رفتند که عدم تعادل اسید آمینه بیشتر با افت بازده رشد به دلیل اسیدهای آمینه محدود کننده رشد در بافتها مرتبط است، که سطح پلاسمایی این اسید آمینه را کاهش می دهد. کمبود پلاسمایی این اسیدهای آمینه tiggers سبب بروز یک پاسخ محافظتی می شود که از مصرف غذا می کاهد. بنابراین موش که دو گزینه داشته باشد که یا پروتئین مصرف نکند که سبب ادامه زندگی نمی شود و یا پروتئین مصرف کند که اسید های آمینه متعادلی ندارد، جیره عاری از پرتئین را بر می گزیند [ 18 ]. در طیور، لیزین مازاد با آرژینین رابطه آنتاگونیستی دارد و لوسین مازاد با ایزولوسین و والین رابطه آنتاگونیسیتی دارد، منجر به افت رشد می شود. برخی عدم تعادل ها در زمینه اسید آمینه در طیور بدون تغییر کاربد مواد مغذی سبب کاهش مصرف خوراک می شود (همان طور که توسط D, Mello [ 19 ] بررسی شد). این امر با یافته های Cieslak و Benevenga همسو است که نشان می دهد عدم تعادل در موش با حداقل تغییرات در استفاده از ترئونین از مصرف اختیاری خوراک می کاهد. بنابراین مطالعه احتیاج ها در طیور میزان تغذیه ای را بر اساس درصد جیره بیان می کند نه به صورت mg خوراک مصرفی/ پرنده / روز. بنابراین به سطح اسیدهای آمینه باید توجه ویژه ای داشت.

به واسطه ارزیابی آنزیم های تجزیه کننده ترئونین در موش ها، Yamashita و همکاران [ 21 ] نتیجه گرفتند که لیزین ممکن است بر متابولیسم ترئونین اثر بگذارد Yamashit و Ashida [ 22 ] اثر سطح لیزین و ترئونین مازاد را بر متابولیسم اسیدهای آمینه در موش بررسی کردند، به دلیل آنکه 1) کمبود این دو اسید آمینه ذخایر لیپید کبدی را افزایش می دهد و 2) این اسیدهای آمینه دچار ترانس آمیناسیون نمی شوند. رشد به طور معنی داری در سطح بالای لیزین یا ترئونین افت پیدا نکرد. موش ها یک مکانیسم هومئوستازی را که سطح لیزین بدن را در هنگام نوسان ترئونین در جیره ثابت نگه می دارد حمل می کنند. فقدان چنین مکانیسم هومئوستازی تنظیم کننده ترئونین ممکن است سبب تغییرات بیشتر احتیاجات آن در موش شود. هنگامی که سطح لیزین به پایین تر از مقدار احتیاجات برای طیور برسد، تمام لیزین جذب شده که صرف نگهداری یا اکسیداسیون نمی شود به سوی رشد عضلانی هدایت می شود. بسیاری از متخصصان تغذیه صنعتی جیره ها را با سطح بالای لیزین، بالاتر از مقدار توصیه شده توسط NRC [ 1 ] فرموله می کنند تا جوجه های گوشتی تجاری را با آهنگ تولید گوشت اصلاح شده در طی سال ها هماهنگ سازند. این افزایش لیزین تغذیه ای بدون در نظر گرفتن سایر اسیدهای آمینه صورت می گیرد، مثلاً ترئونین. اگر چه، این عدم تعادل به واسطه سطح ترئونین در جیره های ذرت و کنجاله سویا که ممکن است از 75/0 تا 83/0 متغیر باشد نیست.

جیره ها با عدم تعادل ترئونین در جوجه ها توسط مکمل های حاوی اسیدهای آمینه ضروری (6 گرم در 100 گرم جیره) [ 23 ] یا مخلوطی از اسیدهای آمینه ضروری ایجاد می شود(6/5 گرم در 100 گرم جیره). هنگامی که جوجه ها با جیره های نا متعادل ترئونین تغذیه می شوند فعالیت ترئونین دهیدروژناز کبدی افزایش می یابد. این نویسندگان فرضیه ای را مطرح کردند که افزایش در فعالیت ترئونین دهیدروژناز ممکن است مسئول کاهش سریع ترئونین پلاسما در جیره های نا متعادل از نظر ترئونین باشد. در این مطالعه موش ها نیز بررسی شدند و نتیجه ای مشابه با جوجه ها به دست آمد.

محتویات ترئونین خوراک ها:

ترئونین سومین اسید آمینه محدود کننده در جیره های طیور با پایه ذرت و کنجاله سویا است [ 24 ]. اگر چه در سطح پروتئین که نوعاً به کار می رود، جیره های تشکیل شده از ذرت-کنجاله سویا اساساً ترئونین محدود کننده نیست. مقدار ترئونین نیز مانند لیزین، در اکثر اوقات محدود است. گندم، آرد گندم، سورگوم (مایلو) جو و پودر گوشت و استخوان ترئونین پایینی دارند، و استفاده از آنها ممکن است سبب آن باشد که ترئونین نقطه فشاری در جیره های طیور باشد. ال- ترئونین کریستالی ممکن است در فرمولاسیون جیره ها به عنوان یک خوراک سبب انعطاف پذیری شود. برای مثال، کنجاله بادام زمینی اولین محدودیت را در متیونین، دومین محدودیت را در ترئونین دارد و پروتئین و آرژینین خیلی بالایی دارد. بسته به قیمت و دسترسی فصلی مکمل خوراکی متیونین و ال- ترئونین اجازه حضور کنجاله بادام زمینی را در جیره های جوجه های گوشتی و بوقلمون می دهد.

بسیاری از منابع سورگوم حاوی غلظت بالای تانن هستند، که عملکرد و قابلیت دسرسی ترئونی را کاهش می دهد [ 25 ]. در این آزمایشات Teeter و همکاران روشن کردند که ترئونین اولین اسید آمینه محدود کننده در سورگوم است. علاوه بر این، تانن بالای سورگوم از افزایش وزن و بازده خوراک می کاهد؛ اگر چه، افزودن مکمل ترئونین به سورگوم با تانن بالا عملکرد را نسبت به سطحی که سورگوم تولید شده سرشار از تانن است بهبود بخشید.

ارزش اسیدهای آمینه قابل هضم در این مرور مقایسه نمی شود؛ در هر حال شیوه فرمول نویسی با استفاده از ارزش قابلیت هضم حقیقی ایلئومی مزایای روشنی دارد. مزایای فرمول نویسی بر اساس اسیدهای آمینه قابل هضم بدین شرح است: 1) اسیدهای آمینه نزدیک به احتیاجات طیور تأمین می شود؛ 2) این شیوه فرمول نویسی انعطاف پذیری بیشتری دارد. و اجازه می دهد تا به تعداد بیشتری از خوراکها دسترسی باشد.

تحقیقات ترئونین در جوجه های گوشتی

در دهه گذشته احتیاجات ترئونین برای جوجه های گوشتی به طور وسیعی مورد بررسی قرار گرفته است. طی این زمان احتیاجات ترئونین در نرها و ماده های گوشتی جوان به ترتیب از 68/0 تا 79/0 و از 58/0 تا 75/0 درصد جیره تخمین زده شده است. علاوه بر این احتیاجات متغیر، سطح مواد مغذی که سبب عدم تعادل ترئونین می شود به طور ضعیفی شناخته شده است. جیره های تجاری متشکل از ذرت، کنجاله سویا، ضایعات نانوایی و طیور مقدار کافی ترئونین دارند. محتویات سورگوم، گندم، آرد گندم و پودر گوشت در جیره های جوجه های گوشتی ممکن است سبب شود تا ترئونین در برنامه ریزی های خطی به نقطه فشاری تبدیل شود. با این حال، تنوع گسترده در احتیاجات منتشر شده از ترئونین برای جوجه های گوشتی راهی به غیر از استفاده از ال- ترئونین کریستال باقی نگذاشته است. زیرا آنها سبب ایجاد سطح مطلوب ترئونین برای عملکرد جوجه های گوشتی می شوند.

Thomas و همکاران دو آزمایش را با جوجه های گوشتی نر از 7 تا 21 روزگی با سطوح درجه بندی شده ترئونین که به جیره ها با پایه ذرت و کنجاله سویا، ذرت و کنجاله بادام زمینی اضافه شده بود انجام دادند. در هر دو آزمایش هشت سطح ترئونین و دو سطح کوکسیدیوستات (سالینومایسین و اتنورال) به کار گرفته شد. بدون توجه به کوکسیدوستات سطح مطلوب ترئونین برای افزایش وزن و بازد خوراک از 73/0 تا 77/0 درصد متغیر بود. دومین آزمایش با به کارگیری سطح پایین تر ترئونین در جیره پایه (55/0) به کار رفت، که با جایگزینی کنجاله بادام زمینی به جای کنجاله سویا صورت گرفت. احتیاجات ترئونین برای بازده خوراک توسط معادله رگرسیون 73/0 درصد تعیین شد. بنابراین احتیاجات ترئونین برای افزایش وزن بدن و بازده خوراک بین 73/0 تا 77/0 درصد جیره بود. یافته های گذشته توسط این نویسندگان روشن ساخت که احتیاجات ترئونین برای جوجه های گوشتی 80/0 تا 85/0 درصد جیره است. بنابراین تخمین احتیاجات ترئونین برای جوجه هی گوشتی به طور قابل ملاحظه ای در همان آزمایشگاه تغییر داشت. اگر چه، Thomas و همکاران [ 28 ] پیش تر احتیاجات ترئونین جوجه های گوشتی نر و ماده را از 7 تا 21 روزگی محاسبه کردند. اسیدهای آمینه سنتتیک به جیره بر پایه ذرت- کنجاله بادام زمینی افزوده شد (55/0 درصد ترئونین) بنابراین تمام اسیدهای آمینه به استثنای ترئونین 104/0% استاندارد مری لند بود. احتیاجات ترئونین برای نرها و ماده ها به ترتیب 72/0 و 67/0 درصد تخمین زده شد. این تخیمن ها مشابه با نتایج انتشارات گذشته بود [ 26 ].

Uzu [29] جیره های آزمایشی اروپایی را با ترئونین متفاوت از 1 تا 42 روزگی به جوجه های گوشتی تجاری داد. این چهار آزمایش از جیره های پایه (ذرت/کنجاله سویا در مقایسه با ذرت/کنجاله سویا/کنجاله بادام زمینی؛ گندم/کنجاله سویا در مقایسه با گندم/کنجاله سویا/کنجاله بادام زمینی) استفاده کردند. احتیاجات ترئونین برای رشد و بازده خوراک در تمام آزمایش ها 75/0% (1 تا 21 روزگی) و 68/0% (21 تا 42 روزگی) بود. علاوه بر این، احتیاجات ترئونین بسیار جزیی بسته به کاربرد گندم یا ذرت در جیره پایه متغیر بود. این مطالعه مشخص کرد که ترئونین اسید آمینه محدود کننده ای در جیره های ذرت- کنجاله سویا با پروتئین پایین نیست.

Robbinson [30] پی برد که احتیاجات ترئونین برا جوجه های گوشتی ماده آمیخته Peterson در سن 14 روزگی 7/3% پروتئین خام است. در این آزمایشات جوجه ها پروتئین خامی بین 98/10تا 3/18% دریافت کردند، که با سطوح درجه بندی شده ال- ترئونین تکمیل شده بود. احتیاجات ترئونین از طریق تخمین در نقطه تقاطع این منحنی با نمودار بهترین سود تعیین شد [31]. آنالیز احتیاجات ترئونین به صورت درصد جیره از 58/0 تا 78/0 درصد متغیر بود از این رو احتیاجات ترئونین جوجه های تغذیه شده با پروتئین بالاتر جیره (20% پروتئین خام) 29% بالاتر از جوجه های تغذیه شده با سطح پروتئین پایین تر جیره بود (15% پروتیئن خام). اگر چه هنگامی که احتیاجات ترئونین به صورت درصد پروتئین خام بیان شد فقط 77/3 تا 87/3 تغییر داشت که مشخص می کند احتیاجات ترئونین به صورت پروتئین خام تغذیه ای افزایش می یابد. احتیاجات ترئونین که به صورت پروتئین خام تغذیه ای بیان شد، با محتویات پروتئین خام جیره تغییر نیافت. اگر پروتئین به صورت درصد پروتئین خام تغذیه ای بیان شود و تخمین 7/3% صحیح باشد، عدد ارائه شده توسط NRC [1] یعنی 80/0 ترئونین در جیره ای با پروتئین خام 23% در سن 1 تا 21 روزگی بسیار پایین است. اگر چه در بخش پیشین این مرور بررسی شد که ترئونین اثر ذخیره ای برای گلایسین دارد که در ملکول اسید اوریک دو کربن و یک نیتروژن تولید می کند. از این رو احتیاجات ترئونین در جیره ها با پروتئین خام بالاتر ممکن است سبب دفع نیتروژن اضافی شود.

احتیاج به پروتئین تا 3 هفتگی برای نرهای گوشتی Vantress × Arbor Acer توسط ارائه جیره های ذرت خوشه ای- کنجاله سویا که دچار کمبود ترئونین بودند بررسی شد [32]. جوجه های گوشتی با 15% پروتئین خام از منابع پروتئینی دست نخورده و تکمیل شده با کریستال های اسیدهای آمینه برای کسب جیره ای که حداقل 110% اسیدهای آمینه پیشنهاد شده را تأمین کند، تغذیه شدند [33]. در این آزمایش جوجه های گوشتی تیمار تغذیه ای را به ترتیب از 7 تا 18 یا 21 روزگی دریافت کردند. احتیاجات ترئونین برای افزایش وزن و بازده خوراک با احتیاجات NRC که برابر 80/0% جیره از 1 تا 21 روزگی بود مطابقت داشت.

احتیاجات 21 تا 42 روزگی ترئونین برای افزایش وزن بدن و بازده خوراک به ترتیب 66/0 و 68/0 جیره تخمین زده شد [34]. جیره با پایه گندم، کنجاله گلوتن ذرت، کنجاله سویا و پودر گوشت و استخوان حاوی 64/0% ترئونین و 20% پروتئین خام است. چربی شکمی علاوه بر عملکرد ارزیابی شد و تحت تأثیر ترئونین تغذیه ای نبود. این آزمایش اشاره به آن دارد که احتیاجات ترئونین NRC [1] طی 21 تا 42 روزگی که برابر 74/0% است بسیار بالا است.

Rangel-Lugo و همکاران [25] احتیاجات ترئونین را برای افزایش وزن و بازده خوراک تا 14 روزگی در جوجه های تغذیه شده با جیره هایی با پایه کنجاله بادام زمینی- گندم با 20 و 25 درصد پروتیئن خام بررسی کردند. در این مطالعه از جوجه های گوشتی Petterson و Hubbard استفاده شد که در محیطی کاملاً کنترل شده Peterson battery brooder پرورش داده شدند. احتیاجات ترئونین برای حداکثر افزایش وزن در جیره ها با پروتئین خام 20 و 25 درصد به ترتیب برابر 67/0 و 77/0 بود. این نتایج مشابه با Robbinson [30] بود که، هر گاه پروتیئن خام افزایش یابد احتیاجات ترئونین نیز افزایش می یابد. احتمالاً به دلیل دفع مازاد نیتروژن. در جیره ها با 25% پروتئین خام، احتیاجات ترئونین برای افزایش وزن 82/0% و 86/0% بود. احتیاجات ترئونین (به عنوان درصد پروتئین خام در جیره ها با پروتئین خام 25% برابر 44/3 درصد بود. بنابراین جوجه هایی که جیره ای با 25% پروتئین خام دریافت کردند احتیاجات پروتئین بالاتری نسبت به جوجه هایی که جیره ای با 20% پروتئین خام دریافت کردند را داشتند. علاوه بر این احتیاجات، احتیاجات ترئونین در جوجه های گوشتی که در سن 16 تا 28 روزگی جیره ای با پایه ذرت و کنجاله بادام زمینی دریافت کردند و حاوی 20% پروتئین خام بود برای افزایش وزن 63/0 درصد و برای بازده خوراک 69/0 درصد بود. احتیاجات ترئونین برای بازده خوراک بیشتر از افزایش وزن است، و هنگامی که پروتئین خام افزایش یابد احتیاجات ترئونین نیز افزایش می یابد.

Holsheiemer و همکاران [36] از جیره های اروپایی برای آزمایش احتیاجات ترئونین جوجه های گوشتی نر و ماده Hybrdi تا 28 روزگی استفاده کردند. در دو آزمایش آنها 8 سطح ترئونین و دو سطح پروتئین خام 16 و 20% یا 16 و 22% را بررسی کردند. آنها طرح floor pen (22 جوجه در هر پن) را با شش تکرار/تیمار به کار گرفتند. در آزمایش 1، جوجه های ماده با جیره های حاوی مکمل ترئونین از 10 تا 28 روزگی تغذیه شدند و احتیاجات ترئونین 63/0 درصد بود. در آزمایش 2، جوجه های نر و ماده با جیره های حاوی مکمل ترئونین از 7 تا 21 روزگی تغذیه شدند و احتیاجات ترئونین 73/0 درصد بود. این مطالعه ها برای روشن ساختن حداقل مقدار برای احتیاجات ترئونین انجام شد. به طور با اهمیت تری، هنگامی که جوجه ها 25/0% ترئونین دریافت کردند (مجموع ترئونین تغذیه ای 85/0%)، آنها به اندازه جوجه هایی که 22% پروتئین خام دریافت کردند و حاوی 85/0% ترئونین از ذرت و کنجاله سویا بود. علاوه بر این جوجه هایی که با جیره های حاوی مکمل پروتئین کم و مکمل ترئونین تغذیه شدند در مقایسه با آنها که 22% پروتیئن خام از جیره ذرت/ کنجاله سویا دریافت کردند، ضریب تبدیل خوراک بهتری داشتند. این نویسندگان چنین بیان کردند که متخصصین تغذیه ای که از جیره های پروتئین پایین استفاده می کنند باید توجه زیادی کنند که با توجه به این نتایج چه مقدار مکمل ترئونین برای حداکثر سود می تواند به کار رود.

Thomas و همکاران [37] احتیاجات ترئونین را در جوجه های گوشتی نر و ماده Ross از سن 35 تا 42 روزگی بررسی کردند. به جیره پایه کنجاله بادام زمینی افزوده شد که حاوی 4/18% پروتئین خام و 56/0% ترئونین بود. ال- ترئونین با 02/0 درصد افزایش تا 68/0 درصد داشت. آنها پیشنهاد کردند که احتیاجات ترئونین برای جوجه های گوشتی در مرحله پایانی از 56/0 تجاوز نکرد. این احتیاجات بسیار کمتر از توصیه های NRC [1] یعنی 68/0 درصد برای دوره 42 تا 56 روزگی است.

Kharlakian و همکاران [38] احتیاجات ترئونین را در نرها و ماده های گوشتی Avian × Avian در سن 5 تا 7 هفتگی بررسی کردند. از جیره ها با کمبود ترئونین شامل ذرت و کنجاله بادام زمینی که به استثنای ترئونین به مقدار کافی از سایر اسیدهای آمینه برخوردار است استفاد کردند. احتیاجات ترئونین برای افزایش وزن و ضریب تبدیل خوراک در نرها معادل با 57/0 درصد بود. در ماده ها، احتیاجات ترئونین برای افزایش وزن 52/0 درصد و برای ضریب تبدیل خوراک 55/0 درصد بود. اگر چه این احتیاجات تخمین زده شده پایین تر از توصیه های NRC [1] است، عملکرد نرها و ماده های گوشتی که جیره های ذرت و کنجاله بادام زمینی را دریافت کردند پایین تر از نرها و ماده های گوشتی بود که از جیره ذرت-کنجاله سویا (حاوی 70/0 درصد ترئونین) دریافت کردند. Kidd و همکاران [39] دو مطالعه را درخصوص پاسخ های ارزیابی ترئونین در جیره ها با پروتئین خام پایین با استفاده از اجزای خوراکی حاوی ترئونین محدود انجام دادند. در آزمایش یک سطوح درجه بندی شده ترئونین (92 تا 112% NRC) در مایلو، کنجاله سویا، گندم و پودر گوشت و استخوان از 1 تا 56 روزگی ارزیابی شد. بهبود خطی در ضریب تبدیل خوراک از 1 تا 42 روزگی مشاهده شد. این امر اشاره به آن دارد که، احتمالاً به دلیل احتیاجات نگهداری بالاتر ترئونین ممکن است در پرنده های پیر تر مهم تر باشد. دومین آزمایش در جوجه های گوشتی در سن 21 تا 42 روزگی انجام شد. ارزیابی ترئونین اضافه در جیره ها با پروتئین پایین و متیونین و لیزین پایین یا جیره ها با پروتئین پایین و تمامی اسیدهای آمینه ضروری بالانس شده به استثنای ترئونین انجام شد. افزایش وزن با پروتئین خام پایین حاوی 78/0 درصد ترئونین به حد مطلوب رسید، اما از نظر آماری جیره ها با پروتئین خام پایین حاوی 66/0 درصد ترئونین و جیره ها با پروتئین بالا حاوی 78/0 درصد ترئونین به مانند هم بودند. اگر چه، جیره ها با پروتئین خام پایین با اسیدهای آمینه ضروری کافی پایین ترین افزایش وزن را داشتند. ضریب تبدیل خوراک در جیره ها با پروتئین پایین حاوی 78/0 درصد ترئونین مطلوب بود. علاوه بر این، بازدهی کاربرد پروتئین برای افزایش وزن روزانه در جیره با پروتئین بالا از همه کمتر بود. اما چربی شکمی در جیره با پروتئین بالا پایین ترین مقدار بود. این مطالعه مشخص می کند که پروتئین خام تغذیه ای در جوجه های گوشتی سن 21 تا 42 روزگی به شرط تأمین متیونین سنتتیک، ال لیزین و ال ترئونین می تواند از 20 درصد به 8/16 درصد کاسته شود.

مطالعه ها نشان داده است که جیره ها با پروتئین پایین در جوجه ها از نظر ضریب تبدل خوراک حد مطلوب را فراهم کردند [36، 40، 41، 42، 43 و 44]. اگر چه، سایر تحقیقات مشخص می کند که جیره ها با پروتئین پایین منجر به بهبود ضریب تبدیل خوراک نخواهد شد [48، 47، 46 و 45]. به خوبی شناخته شده که جیره ها با پروتئین پایین توسط به حداقل رساندن مازاد اسیدهای آمینه ضروری سبب بهبود کاربرد پروتئین می شود. اگر کاهش محتویات پروتئین خام جیره مطلوب است اهمیت ترئونین به گستردگی کاهش پروتئین خام است. Nakajima و همکاران [42] روشن ساختند که با افزودن ترئونین به جوجه های گوشتی به سن 21 تا 56 روزگی، نه ال- تریپتوفان تا 16% پروتئین خام به جیره بهبود می یابد.

احتیاجات ترئونین متغیر است. مفهوم پروتئین ایده آل ممکن است تنوع در احتیاجات ترئونین و تمامی سایر اسیدهای آمینه ضروری را به وسیله تنظیم جیره ای ویژه از اسیدهای آمینه نسبت به لیزین مطلوب سازد [50 و 51]. احتیاجات دقیق اسیدهای آمینه برای بسیاری از اسیدهای آمینه، مخصوصاً اواخر رشد طیور، ناشناخته است. بنابراین، مفهوم پروتئین ایده آل برای متخصص های تغذیه اساسی را برای فرموله کردن جیره جهت رفع نیازها فراهم می آورد. زیرا مفهوم پروتئین ایده آل پتانسیلی کاربردی را برای برنامه ریزی خطی برای متخصص های طیور و ایجاد جیره های ویژه در پرنده های پیر تر برای تمامی اسیدهای آمینه که درستی احتیاج به آنها باید آزمون شود فراهم می کند. نسبت ترئونین به لیزین از 1 تا 21 روزگی و 21 تا 42 روزگی به ترتیب 67 و 70 است. این نسبت های ترئونین به لیزین باید در پرنده های پیر تر برای آزمایش بازدهی مفهوم پروتئین ایده آل در مقایسه با سطوح معمول لیزین و ترئونین که در حال حاضر در خوراک دادن صنعت طیور به کار می روند باید آزمایش شوند. این امر مخصوصاً هنگامی مهم است که لیزین بالاتری برای مطلوب ساختن تولید گوشت سفید به کار می رود.

محدودیت ها در تفسیر تحقیقات تا کنون ابتداً درگیر تغییرات در سطوح پروتئین خام، سطوح انرژی، سطوح ترئونین قابل هضم در جیره های پایه، سطوح اسیدهای آمینه ضروری و غیر ضروری، سن جوجه، دوره مطالعه و شرایط محیطی بود. تخمین های احتیاجات ترئونین برای جوجه های گوشتی به سن 1 تا 21 روزگی بین 6/0 و 84/0 درصد جیر متنوع بوده است. دامنه سطوح پروتئین خام به کار رفته برای تحقیقات پیشین در جوجه ها ادامه روند کاربردی مطالعات احتیاجات ترئونین را محدود می کند (پایین 20% و بالای 23%). زیرا صنعت تغذیه طیور در حال حاضر جیره هایی را برای جوجه ها در این سن فرموله می کند که بین 20 تا 23 درصد پروتئین خام دارند.

در خصوص احتیاجات واقعی ترئونین برای جوجه های گوشتی جدال بیشتری دیده می شود. علاوه براین، بر سر روش مناسب برای مطالعه های بیان احتیاجات جدل وجود دارد. (برای مثال، درصد جیره، انرژی متابولیسمی، پروتئین خام یا لیزین). با وجود اینکه پاسخ ها به ترئونین در خصوص افزایش وزن بدن و ضریب تبدیل خوراک به طور گسترده ای در جوجه های گوشتی، مطالعه های احتیاجات، مخصوصاً در جوجه های گوشتی پیر تر نیاز به ارائه احتیاجات ترئونین ویژه برای نگهداری، عملکرد و تولید (بازده) لاش

ذکرنشده

ذکرنشده

ذکرنشده

ذکرنشده

ذکرنشده

ذکرنشده

ذکرنشده

ذکرنشده

ذکرنشده



دیدگاه
اگر در مورد متن بالا نظری دارید و یا اینکه از دارو یا محصول شرکت خاصی استفاده کرده اید میتوانید در مورد آن نظر بدهید. برای ثبت نظرات، نقد و بررسی، شما لازم است ابتدا وارد حساب کاربری خود شوید.